Τρίτη, 31 Μαΐου 2011

σημειώσεις για το πρωινό της 31ης Μαΐου 2011

   Άρχισα γυμναστήριο και προσπαθώ να πηγαίνω. Δεν με διασκεδάζει ιδιαίτερα. Ο γυμναστής μου είναι αδιάφορος, η γυμνάστριά μου είναι η Χέλγκα-η-σαδίστρια-του-στρατοπέδου, ο διάδρομος έχει πλάκα, τα μηχανήματα είναι κομσί-κομσά και οι κοιλιακοί εφιάλτης. Η μόνη πραγματικά χαρούμενη στιγμή είναι όταν τελειώνω όλες μου τις ασκήσεις, όλα μου τα σετ και φεύγω να πάω σπίτι. Εκεί νιώθω μια ικανοποίηση με την πάρτη μου, οτι "τα κατάφερα και σήμερα" και μια απίστευτη ενέργεια -ορμόνες και οξυγόνο, φαντάζομαι-. Γυμναστήριο άρχισα για τον ίδιο λόγο που έχασα 25 κιλά από το Σεπτέμβρη, που άρχισα να την ψάχνω με τα ρούχα μου, που πληρώνω ένα σκασμό λεφτά για κομμωτήριο. Γιατί, όπως γράφει και ο Μαρτέν Παζ στο "Πώς έγινα βλάκας": "Ξύπνα, Αντουάν! Η προσωπικότητα δεν προκαλεί σεξουαλικές φαντασιώσεις. Με άλλα πράγματα ερεθιζόμαστε. Μπορεί να είναι κρίμα, αλλά έτσι είναι. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι αυτό."
   Η ομορφιά είναι δίκαιη επιδίωξη. Και εγώ φέτος την κυνήγησα λυσσασμένα και θα την κυνηγήσω κι άλλο. Τρώω φλασιές από εκείνα τα βράδια των Χριστουγέννων, με την Γενοβέφα καθιστοί μπροστά στο τζάκι, ενα μπουκάλι τσίπουρο, δυο σφηνοπότηρα, και γω να είμαι χώμα, χάλια μαύρα, δεν νομίζω να έκλαιγα -πρέπει να το είχα ξεπεράσει προ πολλού το στάδιο αυτό-, αλλά έτρεμα ολόκληρος, έτρεμε και η φωνή μου, τα χέρια μου σαν τρομαγμένα πουλιά και μίλαγα κάτι μονολόγους μακρούς για ματαιώσεις και διαψεύσεις και σχέδια που έκανα και μάλλον δεν θα πετύχαιναν. Η πιο σκοτεινή μου περίοδος. Αν τον Σεπτέμβρη δειλά αποφάσισα να με αλλάξω, να τα φέρω όλα τούμπα, τα Χριστούγεννα, έδεσα όρκο στη φωτιά από κείνο το τζάκι (που εκτός από τη Γενοβέφα, μόνο εκείνο μ' άκουγε να μιλάω) να μην με ξαναπαρατήσω ποτέ.
   Τα θυμήθηκα τώρα όλα αυτά γιατί πέρασα μερικές μέρες που σκεφτόμουν οτι τεμπέλιασα και φέτος και δεν έκανα τίποτα με την ζωή μου. Έφτασε η εξεταστική και τρέχω να βρω σημειώσεις, αντί να έχω δικές μου από τις παρακολουθήσεις, δεν έχω γκόμενο, δεν αποταμίευσα, όπως σχεδίαζα, κλπ. Αλλά χτες-προχτές είδα το Ισλάμ απ' την ανάποδη και είπα "Στάσου ρε, εσύ από το Σεπτέμβρη είσαι άλλος άνθρωπος! Αδυνάτισες, για πρώτη φορά έβερ η σχολή σου είναι σε μια κάποια τάξη, κι αν δεν έχεις γκόμενο, δεν είναι οτι δεν σου συνέβησαν πράγματα ή δεν το προσπάθησες-δεν έκατσε. Για πρώτη φορά στη ζωή σου όλα έχουν έναν ειρμό."
   Ακόμα δεν ξέρω πού πηγαίνω και τί ακριβώς θα μου δώσει την έξαψη της δημιουργίας που χρειάζομαι, αλλά έχω κάνει πολύ δρόμο-κι είναι ηλίθιο να μην μου το αναγνωρίζω. 

μαθήματα ζωής

   Καλόν είναι ο άνθρωπος να έχει αρχές και να εμμένει σε αυτές. Εγώ έχω διάφορες τέτοιες και με αυτές πορεύομαι στη ζωή μου. Αυτές με βοηθούν στα δύσκολα, αυτές με διευκολύνουν στα ηθικά διλήμματα, αυτές μου δίνουν κουράγιο το πρωί να σηκωθώ από το κρεββάτι, σε αυτές ελπίζω το βράδυ που πέφτω για ύπνο.
   Μια από αυτές είναι, το έχω πει κι ξαναπεί, το μικρό μπουκαλάκι του νερού. Και δη, το μικρό μπουκαλάκι του νερού με κρύο νερό μέσα. Δεν έχω αγιότερο! Πασπαρτού. Χωράει παντού, είναι φτηνό και ξαναχρησιμοποιείται επ' άπειρον ή, τέλος πάντων, μέχρι να ξεχαστώ και να το πετάξω καταλάθος (μετά, κλαίω).
   Πολλές οι χρήσεις του-από συλλέκτης πετίτ κογχυλιών σε νησιώτικη παραλία (γιατί πόσα να κρατήσες στη χούφτα σου;), μέχρι θεόσταλτη σωτηρία από τη λύσσα του ποπ κορν σε θερινό σινεμα, οι πρακτικές του εφαρμογές στην καθημερινή ζωή δεν έχουν τέλος. Αλλά οι δύο χρήσεις του για τις οποίες του ανάβω καντήλι περιλαμβάνουν καφεΐνη.
   1. Ξυπνάω με πονοκέφαλο; -πίνω το μισό νερό, ρίχνω ένα αναβράζον κόκκινο παναντόλ στο υπόλοιπο, αφρογκάζομαι (sic) για λίγο τις ευεργετικές φυσαλίδες, μεταλαμβάνω κατόπιν την Κοινωνία όλων των νευρικών από κτίσεως κόσμου.
   2. Ξυπνάω γενικώς; -θέλω φραπέ (εννοείται). Και ενώ μπορω να διαλέξω από μια τεράστια γκάμα μικρών και μεγάλων γυάλινων ποτηριών, κεραμικών κουπών (είμαι σίγουρος οτι αυτή η γενική δεν υπάρχει στην πραγματικότητα και μόλις την επινόησα) ή και τελετουργικών σκευών εξειδικευμένων στην πόση φραπέ, των λεγόμενων φραπεδοπότηρων (διάφανο-σώμα-μπλε-καπάκι, θερινή χορηγία του nescafe frappe), ξέρω οτι το μικρό μπουκαλάκι του νερού που παγώνει από βραδύς στο ψυγείο είναι ασυναγώνιστο. Γιατί δεν ξυπνάω με κέφια ούτε με όρεξη για αλχημείες. Με το μικρό μπουκαλάκι του νερού έχω έτοιμο φραπέ σε ελάχιστο χρόνο, δεν χρειάζομαι μπιθιαχτίρι* για την παρασκευή του, δεν χρειάζομαι -σώνει και ντε- καλαμάκι, δεν χρειάζεται πραγματικό πλύσιμο μετά τη χρήση-μόνο ξέπλυμμα. Έτσι, βοηθάω και το περιβάλλον, εξοικονομώντας πλαστικό, ρεύμα και νερό!

*Αστέρω*

*μπιθιαχτίρι. Λέξη που απαντά μάλλον μόνο στο λεξιλόγιο της μητέρας μου ή/και της ευρύτερης οικογενείας και δηλώνει κάθε αντικείμενο που, κυριολεκτικά ή μεταφορικά, μπαίνει σε ένα άλλο και του προκαλεί αναστάτωση, με παράλληλη παραγωγή βόμβου. Έτσι μπιθιαχτίρι είναι, μεταξύ άλλων, και ο ηλεκτρικός αναδευτήρας του φραπέ. Πληθυντικός: μπιθιαχτίρια (δόκιμος, αλλά μάλλον σπάνιος)

Τρίτη, 24 Μαΐου 2011

κανα-δυο απογεύματα πριν.

  Δεν περνάω καλά. Είμαι στην αυλή της χαζής τώρα και χαζεύω τον κισσό-σκέφτομαι ότι είμαι ψύχραιμος που δεν περνάω καλά. Δεν υστεριάζω, δεν καντηλιάζω, απορώ μόνο λίγο. Μου λείπουν πράγματα που δεν έχω· ένας έρωτας, επιτυχία στη σχολή, σχέδια για το μέλλον. Δεν τα έχω είτε επειδή δεν τα επιδίωξα αρκετά, είτε γιατί δεν τα επιδίωξα σωστά. Ψυχραιμία. Νιώθω βαθύς πράσινος, σαν τον κισσό. Η χαζή πηγαινοέρχεται, παει απο την αυλή στο σπίτι της και από το σπίτι πίσω στην αυλή. Αδείαζει τασάκια, βάζει νερό στο φραπέ της. Κουδουνίζει. Εχει βάλει κουδουνάκια στο πόδι και μου έφτιαξε και μένα.
  Δεν είναι η ευτυχία το ζητούμενο-η ευτυχία είναι τυχαία. Ζητούμενο είναι η ηρεμία το βράδυ, ο ξεκούραστος ύπνος. Δεν τον έχω. Γιατί δεν τον έχω κερδίσει. Ψυχραιμία. Εκανα πλάκα όταν μου έφτιαξε η χαζή το βραχιόλι με τα κουδουνάκια. Έλεγα οτι είναι το πρώτο απο τα κοσμήματα της γοργόνας. Η γοργόνα φτιάχνει κοσμήματα απ' ο,τι καταφέρει να μαζέψει: χάντρες διάφορες, σκληρά σκοινιά, κοχύλια και απολιθώματα, σκουριασμένα κουδουνάκια. Τα κρύβει μετά σε θαλάσσιες σπηλιές τα κοσμήματα και καμιά φορά τα παίρνει το κύμα και τα πάει όπου. Αν τα βρεις, καταλαβαίνεις αμέσως ότι είναι μαγεμένα να σε βοηθήσουν. Τα κουδουνάκια μου, οι μαύρες καραμέλες, δίνουν ψυχραιμία, έλεγα, ανακούφιση. Ξυπνάω το βράδυ αναστατωμένος απο χίλιες δύο μαλακίες και τα ακούω να κουδουνιζουν στο πόδι μου. Ηρεμώ. "Ναι" μου απάντησε ο γείτονας όταν του τα έλεγα αυτά τα αγγελοκρουσμένα "αλλά εχει και τίμημα. Τωρα πια αν θες να κρυφτείς από τον εαυτό σου, δεν θα μπορείς. Θα ακούς τα κουδουνάκια."
  Η όρεξη για δουλειά είναι αποτέλεσμα πολλής δουλειάς, σκέφτομαι. Η ανταμοιβή της δουλείας έρχεται όπου εχει γίνει δουλειά με όρεξη. Σε αυτή τη φάση προσπαθώ ανόρεχτα να δουλέψω. Long way to go. Oh well... Άρχισα ανόρεχτα γυμναστήριο, ανόρεχτα προσπαθώ να διαβάσω για τη σχολή, ανόρεχτα βγαίνω όταν βγαίνω. Ψυχραιμία.



*Αστέρω*

Δευτέρα, 9 Μαΐου 2011

major update

   Το Κέντρο Διερχομένων μας έκλασε ένα γκιώνη και το κλείνουμε άπαξ και δια παντός. Διάφορος κόσμος έμαθε να χρησιμοποιεί το internet τώρα τελευταία και τα πράγματα φτάσανε στο σημείο που ή θα πετσόκοβα τα ήδη δημοσιευμένα κείμενα ή πάλι θα έτρεχα να αποδείξω οι *δεν είμαι ελέφαντας*.
   Και ειλικρινά, βαρέθηκα.
   Ένηγουέη, τα νέα κείμενα στο εξής εδώ. Whatever the cost.

*Αστέρω*